W czasach, gdy niemal wszystkie otaczające nas przedmioty wykonane są z traktowanego dziś jako oczywistość plastiku, Eugeni Quitllet uznaje ten materiał za szczególnie cenny. Zafascynowany jego plastycznością i możliwością wykonania z niego niemal każdego kształtu, projektant stara się przekroczyć bariery formowania tej lekkiej i wytrzymałej substancji. Pomysły na jego produkty rodzą się w głowie i dopiero, gdy dojrzeją i nabiorą ostatecznego kształtu, designer zaczyna zastanawiać się nad technologią ich produkcji. Jest przy tym bezkompromisowy, od początku posiada bowiem wizję ostatecznego efektu i jego wykorzystania w codziennym życiu.
Pochodzący z Ibizy projektant pierwsze kroki stawiał w pracowni jednego z najbardziej znanych współczesnych designerów, Philippe Starcka. Zdolny młody człowiek został zauważony przez mistrza w 2001 roku i jako jeden z nielicznych miał okazję współpracować z wymagającym projektantem w kreatywnym duecie.
Owocem kooperacji dwóch fascynatów nowoczesnych materiałów i niecodziennych form były takie projekty, jak krzesło Masters, krzesło Dr YES czy lampa K-Ray. Eugeni Quitllet nie może być jednak traktowany jako „dodatek do Starcka”. Jego kariera nabrała tempa w ciągu ostatnich pięciu lat i dziś designer może pochwalić się m.in. kolekcją nieco topornych mebli Bum Bum, które można wzbogacić o system głośników i świateł, nawiązującą kształtem do samolotów kolekcją plastikowych naczyń dla Air France czy ciekawym zestawem krzeseł Tabu. Quitllet eksperymentuje także z grawitacją, osadzając lampy, wazony i inne gadżety w formach z transparentnego plastiku czy szkła.
Jeśli idzie o zatrzymywanie czasu, to nie robi się tego kremami. Czas zatrzymuje się mądrością, przekazywaną z pokolenia na pokolenie.
Niektórzy tańczą gdy coś w nich umiera. Inni płaczą. Efekt jest ten sam, a potem go nie ma. Są pustki tak gotowe by się napełnić, że okradają nas z przyjemności dawania. Każdego dnia wybija godzina, którą w pełni odczujesz tylko raz. Wielka Radość jest drogowskazem.
Tradycja Vision Quest przyszła do Europy z Ameryki Północnej
i jest szczególnie kojarzona z plemieniem Indian Lakota.
Jak co dzień wsiadam do samochodu i ruszam do roboty. Normalnie, muzyka – klasyczna bo mnie wycisza, krótkie wiadomości i blok reklamowy. A tam takie ogłoszenie
W zasadzie powinienem dokończyć rozpoczętą w poprzednim numerze opowieść o Azji, gdzie po przygodach w Malezji, na wyspie Langkawi i w Wietnamie, w Sajgonie, poleciałem do Tajlandii, ale pomyślałem sobie, że raz, co za dużo to niezdrowo, dwa, sam Bangkok to za mało, żeby napisać fajnie o tym kraju.
Stoję w korku od półtorej godziny, bo ktoś w warszawskim ratuszu, w środku tygodnia i to w godzinach szczytu wpuścił do Śródmieścia kolarzy.
